20. yüzyılın 30'lu yılları gibi erken bir tarihte, çinko okside dayalı fotokatalist malzemeler keşfedildi. 1967 yılında, Tokyo Üniversitesi'nden Profesör Kenichi Honda ve doktora öğrencisi Akira Fujishima, suyun elektrolizinin, titanyum dioksit elektrotlarının ışıkla ışınlanmasıyla gerçekleştirilebileceğini, yani "Honda-Fujishima Etkisi"ni keşfetti ve bu, titanyum dioksitin fotokataliz alanında uygulanmasına kapı açtı. 1972'de Nature dergisi Fujishima ve Honda'nın suyun fotolizi alanında fotokataliz üzerine araştırmasını yayınladı. Fotokatalitik araştırmalarda yeni bir sayfa açtı.
1976'da Garey ve ark. sudaki kirletici maddeleri ayrıştırmak için fotokataliz kullanarak çevre koruma alanında fotokatalistlerin uygulanmasına öncülük etti. O zamandan bu yana, yarı iletken fotokatalist malzemelerin yaşam bilimlerindeki uygulama alanını genişletmek ve ışık enerjisini diğer enerjilere dönüştürmek ana araştırma yönü haline geldi.
2015 yılında bir Japon şirketi, su kıtlığı sorununu çözmesi beklenen yeni bir tür fotokatalizör parçacığı geliştirdi. Parçacıklar, kanalizasyonu içilebilir bir seviyeye kadar arıtabilen, ultraviyole ışınlama altında kanalizasyona iyice karışan zeolit parçacıkları ve titanyum dioksit parçacıklarından oluşur. Yeni fotokatalist su arıtma ekipmanı oldukça basit ve verimli olup, 1 günde 3 tona kadar suyu arıtabilmektedir. Verimli ve temiz fotokatalist malzemeleri, enerji tasarrufu çağında büyük ilgi görmüştür.